Halabarda to broń drzewcowa, która zyskała popularność w późnym średniowieczu, szczególnie w walce z kawalerią. Składała się z około dwumetrowego drzewca, na którym zamocowano głowicę z kolcem, ostrzem przypominającym siekierę oraz hakiem. Hakiem można było zrzucić jeźdźca z konia, a ostrze służyło piechocie do rozbijania pancerzy, co czyniło ją niepraktyczną dla jeźdźców. Halabarda była rozwinięciem wcześniejszych broni, takich jak berdysz, używany od XIII wieku. Największą popularność zdobyła w XIV i XV wieku, kiedy to stała się nieodłącznym elementem uzbrojenia piechoty.

Warto dodać, że halabarda była nie tylko narzędziem wojennym, ale także symbolem władzy i prestiżu. W niektórych regionach Europy była używana przez straż miejską i gwardię królewską jako oznaka ich autorytetu. Dzięki swojej wszechstronności, halabarda mogła być używana zarówno do walki wręcz, jak i do obrony przed atakami konnymi. Jej konstrukcja pozwalała na skuteczne radzenie sobie z różnymi rodzajami przeciwników, co czyniło ją niezwykle cenioną wśród wojowników tamtych czasów.

Więcej informacji: cs.wikipedia.org