Wiele jadowitych węży, takich jak kobry czy żmije, posiada wyspecjalizowane gruczoły jadowe, które wytwarzają toksyczne substancje. Gruczoły te znajdują się z tyłu głowy i są połączone z zębami jadowymi za pomocą przewodów, co umożliwia wężowi wstrzyknięcie jadu podczas ugryzienia ofiary. Jad odgrywa kluczową rolę w polowaniu, pozwalając wężowi szybko sparaliżować lub zabić cel. Dodatkowo, jad służy jako mechanizm obronny przed drapieżnikami. Każdy gatunek węża ma unikalny skład jadu, który może zawierać składniki wpływające na układ nerwowy, krew lub tkanki ofiary. Ta różnorodność sprawia, że badanie jadowitych węży jest istotne dla opracowywania antidotów i zrozumienia procesów biochemicznych w organizmach żywych.

Gruczoły jadowe to adaptacja ewolucyjna, która pozwoliła wężom stać się skutecznymi drapieżnikami. Złożoność jadu i jego wpływ na różne organizmy podkreślają skomplikowaną relację między drapieżnikiem a ofiarą. Badania nad jadem węży nie tylko wspierają postępy medyczne, ale także dostarczają wglądu w biologię ewolucyjną tych fascynujących gadów.