W mitologii greckiej Oceanus (starożytna greka: Ὠκεανός, Ōkeanós) jest Tytanem, synem Uranosa (niebo) i Gai (ziemia), oraz mężem Tetyda, z którą miał trzy tysiące Okeanid i trzy tysiące Potamoi.

Homer nazywa Oceanusa początkiem bogów (θεῶν γένεσις) i początkiem wszystkiego (γένεσις πάντεσσι); był bóstwem rzecznym, a zarówno rzeka (lub ciek wodny), jak i bóg nosili to samo imię, co było powszechną praktyką dla innych bóstw rzecznych. Hesiod rozróżnia wody rzeczne od słonych, wprowadzając Pontosa jako bóstwo morskie, które nie jest wspomniane przez Homera i rzadko pojawia się w ogóle.

Oceanus miał niewyczerpaną moc generatywną, podobnie jak rzeki, w których greckie dziewczęta kąpały się przed ślubem, i które były uważane za założycieli starożytnych rodzin. Jednak Oceanus nie był zwykłym bogiem rzeki, ponieważ jego rzeka nie była zwykła. Kiedy wszystko już z niego powstało, nadal płynęło do najdalszych krańców ziemi, wracając do siebie w nieprzerwanym kręgu. Rzeki, strumienie i źródła, a nawet samo morze, nadal płynęły z jego ogromnego i potężnego nurtu. Nawet gdy świat był już pod panowaniem Zeusa, on sam mógł pozostać na swoim pierwotnym miejscu.

Więcej informacji: it.wikipedia.org